Grasrótin

Ekki veit ég hvort kalla mætti það heiður eða böl að fá að upplifa merk tímamót sem ókomnar kynslóðir munu hengja haus yfir í kennslustofum framtíðarinnar. Heimskreppa seinni. Í sögubókum mun verða sérstakur og ýtarlegur kafli um kreppuna á Íslandi. Óharðnaðir krakkar munu spyrja kennarann “Vó, voru þeir í alvörunni svona vitlausir þessir íslendingar í gamla daga?”. Svo verður fjallað um fólksflóttan mikla og hvernig þeir sem eftir urðu tóku upp hefðbundna lifnaðarhætti gamaldags landbúnaðarsamfélags. “Hvernig gat þetta gerst?” verður enn jafn vinsæl spurning.

En þrátt fyrir allt er ég innst inni bjartsýn. Ég sé fyrir mér líkt og aðrir að breyttir tímar eru fram undan, þess vegna finnst mér ég geta kallað þetta tímamót. Það sem áður ríkti var mjög greinilega ekki að virka. Áður/núverandi ríkjandi hugmyndafræði frjálshyggjunnar hefur vonandi endanlega keyrt út í skurð. Feiti hesturinn sem sjálfstæðisflokkurinn og fleiri riðu á um öll héruð reyndist þrátt fyrir allt vera lyktarlaust prump. Og sagan um nýju föt keisarans er svo sannarlega klassísk.

En hvers þurfum við gjalda, og börnin okkar, og börnin þeirra og…? Já það er spurningin, eða ein af þeim.

Ef ekki verður stefnubreyting þá er ekkert sérlega margt jákvætt í stöðunni. Orðið á götunni er meðal annars það að stór hópur ungs menntafólks ætli sér að flýja land, eitthvað sem er ekki sérlega heillavænlegt fyrir fámenna þjóð. Einnig get ég alveg séð fyrir mér að rótækir hlutir eigi sér stað. Byltingar, gapastokkur, fasismi… Hver veit.

Útlitið er svart, en ég rembist við að vera bjartsýn. Ég vil vona að fólkið í landinu viti betur.

P.s. ég tek það til baka í greininni síðan í júlí þegar ég tala um framfarir mannkyns. Ekki svo viss um að framfarir eigi við í þessu samhengi. Mannkynið virðist annsi oft vera bara að spóla í drullunni.

Lag líðandi stundar: Rusty cage með Soundgarden