Drengur fyrirskipaði mér að fylla út svona klukk dæmi:

1. Fjögur störf sem ég hef unnið um ævina:

• Gæla við og snyrta kúffisk á færibandi í frystihúsinu á Þórshöfn.
• Bera út póst í bæði húsin á Þórshöfn
• Þvo þvott og brjóta saman (voða gaman) á Eddu hótelinu á Akureyri.
• Laga kaffi og sörva bakkelsi með’ðí á Te og Kaffi á Akureyri.

2. Fjórar íslenskar bíómyndir sem ég held upp á:

• Sódóma Reykjavík
• Stella í orlofi
• Astrópía
• Djöflaeyja…af einhverjum ástæðum.

3. Fjórir staðir sem ég hef búið á

• Þórshöfn á Lækjarvegi
• Munkaþverárstræti 4
• Munkaþverárstræti hjá Jónínu
• Og Hafnarstræti 86

(aukaspurning) 3.a Einn staður sem ég myndi aldrei búa á:

• Uhhh….Raufarhöfn…7.9.13.

4. Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum:

• Reykjavík
• Snæfellsnes
• Búlgaría
• Skoruvík

5. Fjórir sjónvarpsþættir sem mér líkar:

• South Park
• Family Guy
• Futurama
• Friends

6. Fjórar síður sem ég skoða daglega:

• mbl.is
• unak.is
• facebook.com
• Tjahh….ætli ég fari ekki bara hringinn þá aftur.

7. Fernt sem ég held upp á matarkyns:

• Sushi
• Grilluð Hrefna
• Unaðsleg nautasteik
• Og flest allt sem hann Drengur minn töfrar fram í eldhúsinu

8. Fjórar bækur sem ég hef oft lesið:

• Sjálfstætt Fólk
• Helgi skoðar heiminn
• Hagnýt skrif
• Símaskráin

9. Fjórir staðir sem ég myndi helst vilja vera á núna:

• Á góðum veitingastað í París
• Í Reykjavík
• Á Þórshöfn
• Á Hawaii

10. Fjórir bloggarar sem ég klukka (þ.e. þurfa að gefa upp samsvarandi gagnslausar upplýsingar):

• Eygló
• Nanna
• Elín Ósk
• Vala

En þrátt fyrir allt er ég innst inni bjartsýn. Ég sé fyrir mér líkt og aðrir að breyttir tímar eru fram undan, þess vegna finnst mér ég geta kallað þetta tímamót. Það sem áður ríkti var mjög greinilega ekki að virka. Áður/núverandi ríkjandi hugmyndafræði frjálshyggjunnar hefur vonandi endanlega keyrt út í skurð. Feiti hesturinn sem sjálfstæðisflokkurinn og fleiri riðu á um öll héruð reyndist þrátt fyrir allt vera lyktarlaust prump. Og sagan um nýju föt keisarans er svo sannarlega klassísk.

En hvers þurfum við gjalda, og börnin okkar, og börnin þeirra og…? Já það er spurningin, eða ein af þeim.

Ef ekki verður stefnubreyting þá er ekkert sérlega margt jákvætt í stöðunni. Orðið á götunni er meðal annars það að stór hópur ungs menntafólks ætli sér að flýja land, eitthvað sem er ekki sérlega heillavænlegt fyrir fámenna þjóð. Einnig get ég alveg séð fyrir mér að rótækir hlutir eigi sér stað. Byltingar, gapastokkur, fasismi… Hver veit.

Útlitið er svart, en ég rembist við að vera bjartsýn. Ég vil vona að fólkið í landinu viti betur.

P.s. ég tek það til baka í greininni síðan í júlí þegar ég tala um framfarir mannkyns. Ekki svo viss um að framfarir eigi við í þessu samhengi. Mannkynið virðist annsi oft vera bara að spóla í drullunni.

Lag líðandi stundar: Rusty cage með Soundgarden

Nú er komin tími til að vakna fólk. Nú er komin tími til að taka ábyrgð…tími til að þroskast. Það er þroskinn sem ég tek fagnandi, það er gott að þroskast og geta sýnt ábyrgð, að vera manneskja.

Hættum vélmennaleiknum, verum fólk og verum við sjálf! Verum fyrst og fremst við sjálf. Hver ert þú?

Vertu sú manneskja!

Gagnrýnið, nöldrið, látið í ykkur heyra…ef sú manneskja sem þú ert fylgir ekki straumnum, þá skaltu ekki fylgja. Ef hún fylgir, fylgdu af heilum hug.

Kreppan er samfélagslegt sygti sem sem er mannkyninu nauðsynleg til að geta haldið áfram nauðsynlegum framförum. Góðærið er búið, tími til kominn að aga sig, nota hugann. Eða öllu heldur er kreppan suða sem sýður burt skítinn í vatninu og gerir það drykkjarhæft.

Nú er tími tiltekta, letin og metnaðarleysið má ekki drepa okkur. Hún á að efla anda okkar og stútfylla okkur metnaði til að betrumbæta allt draslið.

Ein manneskja er nánast án takmarka ef hún lætur straum sinn fljóta yfir allt landslagið. Ekki takmarka ykkur sjálf til að þóknast norminu, viðmiðum og straumum…streymið þangað sem ykkar straumur ber ykkur.

Umfram allt verið þið sjálf, þá munuð þið komast langt áfram en ekki skrefið aftur á bak. Við megum ekki við því á þessum tímum.

En þó get ég sagt eitt um lífið. Lífð er fínt. Ég segið fínt því mér finnst það langt frá því að vera frábært þegar maður tekur allt inn í pakkan og ég segi fínt því mér finnst það langt frá því að vera ömurlegt. Þegar upp er staðið kemst ég ávalt að sömu niðurstöðu…að lífið er alveg fínt.

Lífið er nefnilega svolítið eins og einfalt grunnskólareiknidæmi. Ef ég segi að allt það slæma í lífinu sé -100 og allt það frábæra í lífinu sé +100 þá komum við út á núlli sem er hvorki gott né slæmt. Ég segi að hið slæma og góða í lífinu sé jafn há tala þar sem ég leyfi mér að fullyrða að ávallt séu jákvæðar og neikvæðar hliðar á öllu.

Núna í haust upplifði ég það allra vesta sem ég hef nokkurn tíman gengið í gegn um og jafnaðist það engan veginn á við nokkuð annað sem ég hafði áður upplifað. Og ég er enn að ganga í gegnum það og mun gera það út lífið. En þrátt fyrir það hef ég einnig átt frábærar stundir og á ógrynni af frábærum minningum.

Jahh, t í seinustu línunum í kvæðinu Fjallgöngu eftir Tómas Guðmundsson finnst mér skáldið hafa komist vel að orði:

Því hversu mjög sem mönnum finnast,

fjöllin há, ber hins að minnast,

sem vitur maður mælti forðum

og mótaði í þessum orðum,

að eiginlega er ekkert bratt,

aðeins mismunandi flatt.

Frá því að ég var krakki og látin læra þetta utanbókar hjá Erlu kennara í denn hef ég haldið upp á þessar línur og fundist þessi speki hreinn gullmoli og raunar kvæðið í heild sinni.

En að hversdagslegri hlutum og hversdagslegra bloggi. Eitthvað aðhefst maður nú í lífinu annað en velta sér upp úr lífspælingum. Í seinustu viku náði ég þeim miður merkilega áfanga að verða 21 árs gömul. Nú á víst allt aðeins niður á við eftir þetta. En við Drengur gerðum okkur þó dagamun og fórum í okkar fínasta púss og snæddum á ekki ómerkilegri búllu en sjálfri Restaurant Karolínu. Þar sem forrétturinn innihélt humarhala og andalifur, andabringur í aðalrétt og heita súkkulaði tertu og Créme Brulée í eftirrétt.

Ég kláraði blessaða lokaverkefnið mitt fyrir skólann núna á mánudaginn og hefur það verið eintóm hamingja síðan þá. Gríðarlega þungu fargi af manni létt. Reyndar mun ég skella myndinni aftur á trönurnar seinna og fullklára hana og fínpússa. Svo á morgun opnar vorsýningin í skólanum sem verður opin fram á mánudag. Mikill tími og vinna búin að fara í undirbúning og ég mæli eindregið með því að fólk skelli sér. Allaveg ætla mamma og Helga systir að koma að sjá.

Sumrinu verður aftur eitt í Eddu þvottahúsinu líkt og í fyrra. Lýtur út fyrir að þar muni príðis hópur starfa saman. En líkt og árin áður er planið að drífa sig inn á Þórshöfn á dagana síkátu í miðjum júlí. Einnig eru uppi hugmyndir um það að fara í ferð út á nesið langa með bakpoka og tjald nokkrum dögum fyrir helgina kátu.

Krullhildur furðufugl kom til landsins ásamt öðrum farfuglum fyrir skemmtu og hitti mig hér á eyrinni áður en hún flögraði til Þórshafnar. Það var alveg ótrúlega gaman að fá að sjá hana aftur.

Næsta miðvikudag mun ég ganga í gegum mína þriðju útskrift á ævinni. Ég mun útskrifast úr Fornáminu úr myndlistaskólanum. Það er hreint ótrúlegt hver hratt tíminn hefur liðið frá því í haust. Finnst ég rétt vera búin að kynnast þessum snillingum sem ég er með í bekk. Sumir ætla að halda áfram í skólanum, sumir eru að fara til Skotlands (til hamingju Guðrún), og sumir eru að hugsa um að fara í háskólann á Akureyri. Ég er ein af þeim í seinasta flokknum. Ég er að stefna á það að fara í nútímafræði….jájá þá spyrja allir “og hvað er svo það? Ertu að læra um nútímann?” , sjálf nenni ég ekki að svara en skal stytta ykkur sporin í því að afla ykkur sjálf upplýsinga um það. Með því að ýta á þetta komist þið að því. En ef mögulega er fyrir mig á einhvern hátt einhverstaðar hjá einhverjum að læra myndlist samhliða háskólanum, ætla ég að nýta mér það.

Ég er að hugsa um að láta þetta gott heita í bili. Svo er bara spurning hvort fólk muni lesa þessa langloku hjá mér. Skiptir kanski ekki öllu.

En ég er farin að gera eitthvað annað.

Lag líðandi stundar: Mengum Ísland með Svavari Knúti.

En hvað væntingarnar varðar, þá voru þær vitanlega engar svo Júróvisjón stóðst þær fyllilega. En þrátt fyrir allt þá er hann svo merkilegur þessi metnaður íslendinga þegar kemur að keppninni, höfum við ekkert lært? Þannig er það nú bara að þegar kemur að undankeppninni hér á landi þá kemst leiðinlegasa og “júróvisjónlegasta” lagið áfram á meðan eina góða lagið situr í súpunni. Reyndar finnst mér við rétt hafa náð að bjarga Dr. Spock og gulu hönskunum frá krumlum júróskrímslisins. Þegar upp er staðið felst mesta skemmtunin í því að hlægja að Júróvisjón menningunni í heild sinni á meðan maður iðar allur af kjánahrolli.

Ég leit aðeins á þau lög sem að munu taka þátt. Þarna á ferð er nokkuð áhugavert fyrirbæri, það lítur út fyrir það að tekist hefur að fanga píkupoppshnakka tónlistarmenninguna í sinni tærustu mynd og það verður að öllum líkindum ríkjandi í ár. Útkoman er líkt og fm957 væri sett í pressukönnu og við myndum drekka soðið af því sem þar kæmist í gegn…svo slæmt er þetta (gæti ímyndað mér að það myndi bragðast eins og 10 kg af hreinu aspartami).

Svo voru finnar þarna á ferð með þokkalegan heví metal, en ég er ekki viss um að þeir komist langt á því að endurtaka Lordíana sína. Samt er þetta lag eins og björgunarkútur í hafi Hiltonismans*.

Þegar upp er staðið eru íslendingar upp til hópa Júróvisjón áhangendur sem vilja vinna keppnina hvað sem það kostar, já hvað sem það kostar. Fyrst þessi óbilandi metnaður er til staðar þá er allt eins gott að senda inn jafn metnaðarfulla einstaklinga í keppnina fyrir okkar hönd og ekki verra að lagið sé eins afkvæmi tveggja júróskrímsla. Því segi ég:

Áfram Júróbandið!

* Hiltonismi: Það er bara þessi hnakka/bjullumenning sem við vitum öll um. Nefnd eftir Paris Hilton, holdgerfingi þessarar menningar. Einkennist af einfaldleika, leti og fávisku. Gerilsneytt öllum persónuleika.

Ég var í listasögu áðan og hlustaði á fyrirlestur kennarans um minimalisma, ein hugmynd innan þeirrar stefnu er að láta efnið og eðli þess áhveða lögun sína og form. Sem dæmi að pappírssnifsum væri hrúgað saman í haug (dæmi hver fyrir sig hvort um list sé að ræða).

Þetta er að vissu leyti bloggfærsla sem er eftir þessari minimalisku hugmynd, hún hefur ekkert fyrir fram ákveðið form heldur ræðst það aðeins á því efni sem í hana er lagt. En svo þegar betur er að gáð má sjá að hún fjallar ekki um neitt, heldur aðeins sjálfa sig. Þarna erum við aftur komin í minimalisma þar sem grunnformin og fletirnir þurfa ekki að hafa neina merkingu fyrir áhorfandann.

Fyndið samt með suma hluti. Sumir hlutir eru einfaldlega þannig að þeir hitta bara gjörsamlega í mark hjá manni og það getur verið á ýmsa vegu. Ein vegan er sú að hlutur eða fyrirbæri er þeirri náttúru gædd að það hefur endalausan “aðhláturskvóta” eða það að maður getur hlegið endalaust að viðkomandi fyrirbæri. Eitt af mínu uppáhalds er orð sem ég heyrði í fyrsta skiptið núna í dag. Fyrst hélt ég að ég hefði heyrt vitlaust eins og ráð gera fyrir en svo var ekki. Orðið var “brjóstaþoka”. Um stund hélt ég að ég yrði ekki eldri, var eins og álfur út úr hól, missti andlitið og allur sá pakki…svo kom hláturinn og hann varir enn.
Brjóstaþoka!?
Manneskjan sem afmeyjaði mig í þessu orði var vinkona mín sem varð nýlega móðir og eignaðist hún gullfallegan dreng fyrir mánuði síðan. En eins og er títt með nýbakaðar mæður og fólk sem er mikið í kringum lítil börn þá fer það að taka upp á áhveðnu háttarlegi. Háttarlagi sem ekki er okkur hinum sérlega aðgengilegt. Þessir einstaklingar taka upp á því m.a. að tala sérkennilegt mál og um mis áhugaleg málefni (frá þeim barnlausu séðum).
Þetta áhveðna háttarlag ætla ég að kalla brjóstaþoku þrátt fyrir að brjóstaþokurfólkið skilgreini það hugtak á aðra vegu. En “barnalands skilgreiningin” er sú að nýbakaðar mæður verði varar við svo kallaða brjóstaþoku meðan þær eru með barn á brjósti og lýsir hún sér á þá vegu að konurnar verð utan við sig og gleymnar á meðan brjóstagjöf stendur.
Jájá gott og blessað og heilagur sannleikur. Nú prófaði ég áðan að “googla” áðurnefnt orð. Niðurstöður voru einmitt þær sem ég ég átti von á, tenglar inn á bloggsíður mæðra þar sem þær jússast yfir því hvað þær hafa gleymt hinu og þessu en bæta því svo við að þarna hafa hin margrómaða brjóstaþoka verið að verki.
Jæjja fyrst að þetta virtist vera eitthvað sem allar mæður sem fæti sínum hafa stigið inn á barnaland könnuðust við. Þá gerði ég ráð fyrir því að fræðileg skýring á fyrirbærinu lægi á fræðilegum vef eins og doktor.is. Þegar ég leitaði að orðinu þar gekk ég steinvegg. Ekkert, núll, zero, blank. Ekkert um brjóstaþoku.
Brjóstaþoka er greinilega einhverskonar krúttkynslóðar kerlingarbækur og bókasafn þeirra er barnaland.is og þið vitið öll hvað fyrirfinnst þar. Ráð sem ég gef barnalandskellum er að slökkva á tölvunni og kýkja í kaffi til mömmu eða vinkvenna og vola í þeim um það að barnið standi í rúminu eða hvort það ætti að borða matarkex. Talið við lifandi fólk, það er heilbrigast.
Mmmhehehehehe…..brjóstaþoka!?

Annað sem hefur ótakmarkaðan “aðhláturskvóta” er fyrirbæri líkt og
- Omega kristilega sjónvarpsstöð
- lolcats
- þessi gaur